Nerwice

Hipochondria to typ nerwicy polegający na tym, że myślimy stale o tym, iż coś nam dolega, ciągle wyszukujemy sobie choroby i odczuwamy ból, który nie ma żadnego podłoża somatycznego. Często chodzimy do lekarza, a jeśli on uważa, że nic nam nie jest to mówimy, że nie umie się nami zająć i jest niekompetentny, następnie go zmieniamy na innego i tak do skutku dopóki któryś nie pomyśli, że właśnie chorujemy na hipochondrię. Nawet jeśli tak się stanie, to my bardzo usilnie zaprzeczamy temu faktu i nie dajemy sobie pomóc. Takie upieranie się, że nic nam nie jest powoduje tylko to, że dłużej się męczymy z naszą hipochondrią, a im dużej ona nam towarzyszy, to tym trudniej się jej pozbyć.
Ta nerwica jest często opisywana, jako ucieczka w chorobę, wtedy kiedy mamy dosyć świata zewnętrznego zamykamy się w sobie, nic nam nie wychodzi w pracy, mamy wrażenie, że nikt nas nie lubi to skupiamy się na swoim organizmie, a im bardziej się na nim skupiamy, tym bardzie podejrzewamy, że dolega nam jakaś poważna choroba. Denerwuje nas to, że nikt nam nie wierzy, że wszyscy mówią, iż przesadzamy i z całą pewnością nic nam nie dolega. Gdyż my robimy to właśnie po to by wszyscy skupili na nas uwagę, zauważyli nas i naszą osobę, nasze potrzeby, poświęcili nam czas, porozmawiali z nami, zatroszczyli się o nas. Często nie potrafimy o tym powiedzieć wprost, ale każdy z nas ma potrzebę, aby inne osoby nas zauważyły, aby się nami interesowały i poświęcały swój czas na rozmowę i spotkania z nami. Człowiek jest tak zbudowany, że potrzebuje drugiego człowieka po to by być szczęśliwym, zadowolonym ze swojego życia.
Hipochondrię leczy się przede wszystkim przez psychoterapię, chory musi zrozumieć, że przede wszystkim nic mu nie dolega, a potem, że on sam próbuje przez to uciec od swoich problemów, to takie objawy odczuwa, jakby był chory. Następnie trzeba znaleźć przyczynę takiego stanu, a więc nierozwiązany problem, który staje się przyczyną tej choroby. To on powoduje, że chcemy zwrócić na siebie uwagę poprzez chorobę, dobrze wiemy, że chorym zawsze poświęca się więcej uwagi nim osobom w pełni zdrowym. Jednak takie przedłużające się zachowanie może spowodować, że wszyscy będą mieli nas dosyć, staniemy się ciężarem dla innych, zarówno dla tych bliższych, jak i dalszych przyjaciół.

Anoreksja dotyczyć każdego nie tylko osób w młodym wieku i dziewcząt, w życiu każdego człowieka może przyjść moment, w którym zacznie chorować właśnie na anoreksję. Przyczyną anoreksji jest przede wszystkim presja otoczenia, na to by być szczupłym. Czasami wystarczy jedna krytyczna uwaga aby ktoś zaczął się odchudzać. Jednak aby zrzucić kilka kilo trzeba poczekać na efekty i włożyć w to dużo pracy, zarówno zmienić dietę, jak i zacząć ćwiczyć, dlatego niektóre osoby dochodzą do wniosku, że najszybciej osiągną zamierzony efekt, jak w ogóle przestaną jeść,zaczynają się głodzić, przyjmują tylko płyny.
Chory z czasem na każdą próbę posiłku reaguje wymiotami, dochodzi do sytuacji, że jego organizm nie potrafi nic zjeść, wtedy zaczyna dochodzić do wychudzenia, a nawet całkowitego wyniszczenia organizmu. Całkowicie nieleczona anoreksja zabija ponad dwadzieścia procent osób, które na nią zachorowały. Chora osoba ma zniekształcony wizerunek swojego ciała, nawet jeśli pozostały jej tylko skóra i kości to ona dalej jest zdania, że waży zbyt dużo i powinna dalej się odchudzać.
Anoreksji towarzyszy poza drastycznym spadkiem wagi także ogólne osłabienie organizmu, u kobiet brak miesiączki, zły nastrój. Leczenie anoreksji zawsze odbywa się w szpitalu, potrzebne jest w tym przypadku zarówno leczenie zarówno farmakologiczne, jak i psychoterapeutyczne. W tej  chorobie najważniejszy jest czas i szybciej taka choroba zostanie wykryta tym większe są szanse na to, że chory całkowicie wyzdrowieje. Oprócz tego, że chory zyska na wadze, dzięki której może normalnie żyć, to musi też on zmienić obraz siebie,czyli zacząć się postrzegać, jako pełnowartościową osobę, która jest ładna, lubiana niezależnie do tego ile wynosi jej waga. Osoba chora na anoreksje błędnie uważa, że zyska aprobatę środowiska dzięki temu, że będzie szczupła, tak naprawdę tylko osoby puste oceniają innych wedle ich wyglądu zewnętrznego, najważniejsze znaczenie ma nasza osobowość, nasz charakter, a nie to jak wyglądamy. Nie każdemu podobają się szczupłe osoby, a już na pewno nie te wychudzone, nasze ciało musi mieć trochę kilogramów, aby ładnie wyglądać w innym wypadku staje się ono coraz mniej atrakcyjne.

Nerwica histeryczna należy do wyjątkowo obojętnych i wyśmiewanych przez społeczeństwo chorób. Uważa się takie osoby za śmieszne, nie warte uwagi, denerwujące i irytujące drugą osobę. A takie zachowanie wobec osoby, która choruje z całą pewnością nie pomoże, przeciwnie może to bardzo zaostrzyć stan choroby. Jeśli ktoś się z nas śmieje, zawsze to przeżywamy niezależnie od tego, czy mamy nerwicę czy też nie, dlatego zawsze jak najdzie nas chęć by to zrobić względem innej osoby to przypomnijmy sobie, jak my się czujemy w takiej sytuacji.
Histerii towarzyszy ślepota histeryczna,a więc porażenie nerwów wzrokowych niezgodne z prawidłowym unerwieniem, afonię, czyli dana osoba nie potrafi z siebie wydobyć żadnego głosu chociaż chce to zrobić, ból głowy w jednym miejscu, niezdolność utrzymania się na nogach i normalnego poruszania się, mimo że nie doszło do żadnych porażeń i utraty siły mięśniowej, jak także uczucie,iż coś tkwi w gardle, co znacznie utrudnia oddychanie, mówienie, a nawet przełykanie. Dlatego osoby z histerią nie można wyśmiewać, jeśli pojawi się w naszym środowisku tylko starać się ją zrozumieć i pomóc. Czasami wystarczy poświęcenie jej uwagi, porozmawianie, pozwolenie by się przed nami otworzyła i opowiedziała o swoich problemach.
Histeria powszechnie kojarzona jest z kobietami, a nawet się uważa, że tylko one na nią chorują, bo często myli się nerwowe, nieopanowane zachowanie kobiety z właśnie z histerią. A osoba z histerią to wcale nie osoba, która krzyczy bez powodu, tylko ktoś kot nie potrafi sobie poradzić ze swoimi emocjami, chce skupić całą uwagę środowiska na sobie, jest niepewna siebie i nie potrafi opowiedzieć o swoich problemach. Wybiera ucieczkę, w tym wypadku jest to ucieczka w chorobę, bo zawsze uciekamy w coś, może to być ucieczka w alkoholizm, w narkomanię,lekomanię, ale od problemów nie da się uciec, nikt za nas nie poprawi naszych stosunków rodzinnych, stosunków z kolegami i koleżankami w szkole czy pracy, nie doda to tam też pewności siebie.